Goed voornemen voor 2013: niet bloggen

Gelukkig 2013, lieve lezers! We beginnen dit jaar met een huishoudelijke mededeling: vanaf heden wordt er niet of slechts mondjesmaat geblogd. Hopelijk is het een tijdelijke maatregel, want ik vind het bloggen nog net zo leuk als toen ik er in 2007 mee begon. Maar dat boek, hè (of liever gezegd, die boeken, want er ligt ook nog steeds een half kinderboek op me te wachten)! Dat boek moet er dit jaar van komen, eveneens in het kader van de goede voornemens. Als ik de tijd die ik in het verleden in het bloggen stopte, vanaf nu in het boek stop, dan verschijnt het in… 2015? Grapje. In ieder geval gaat het schrijven sneller als ik  niet word afgeleid door gedachten aan wat ik nog meer moet.

2013 staat in het teken van schrijven. Daarna zien we wel weer verder.

Twee seconden uit ‘Het Bombardement’ en ‘Ushi must Marry’ volstaan

Soms is een trailer nog te lang. Om echt te bepalen of je naar ‘Het Bombardement’ wilt, hoef je maar twee seconden uit de trailer (op min. 1.46 tot 1.47) te bekijken.

JAN SMIT trekt ROOS VAN ERKEL een ouderwetse lift in, terwijl dramatisch koorgezang aanzwelt.

JAN SMIT (smachtend): Trouw met míj

ROOS VAN ERKEL (wanhopig): Het kan niet

JAN SMIT en ROOS VAN ERKEL kussen hartstochtelijk.

Voor ‘Ushi must Marry’ volstaan een willekeurige twee seconden uit de ‘teaser’ (mijn god, hoe lang wordt de echte trailer dan?) . Hier geen pretenties, geen drama, geen verrassing. Ushi de film is platter dan plat. Mag ik een voorspelling doen? Ik zeg: ‘Het Bombardement’ topt, ‘Ushi must Marry’ flopt. Of dat terecht is, is weer een andere kwestie. U kunt nog inzetten tot 14 februari 2013.

Getagged , , , , , ,

Hoe bont kun je het maken? Heel bont, blijkbaar.

Er is een bijzondere documentaire onderweg. ‘Hoe bont kun je het maken?’ van Willy Lindwer gaat over de Nederlandse bontindustrie. De cover is alvast origineel, stelt Jan Pieker Ekker vast.

De film schetst een evenwichtig beeld van argumenten voor en tegen de Nederlandse bontindustrie, volgens het persbericht. Onder andere de directeur van Bont voor Dieren, Marianne Thieme en een Hoogleraar Ethologie en Dierenwelzijn werken mee. Ook bontontwerper Django, diverse nertsenhouders en de directeur van het Nederlands Bont Instituut zijn van de partij.

Prima. Meer voorlichting over de bontindustrie kunnen we best gebruiken. Zo blijkt dat meer dan helft van de bontdragers niets eens weet welk dier er in zijn bontkraag is verwerkt.

Raar alleen dat er van dat evenwichtige beeld weinig is terug te vinden in het persbericht. Dat klinkt alsof de Nederlandse Federatie van Edelpersdierenhouders een flinke vinger in de pap heeft gehad.

Niet iedereen weet dat er een groot aantal nertsenhouderijen in Nederland zijn die met grote zorg nertsen houden. Het zijn veelal familiebedrijven met een lange traditie. 

Hoe romantisch. Je zal maar als baan wilde dieren in klein kooitjes stoppen en na zeven maanden vergassen. Dat praat niet lekker op verjaardagen. Maar goed, zelfs als ‘Hoe bont kun je het maken’ in feite een verkapte lobby is tegen het aanstaande verbod op nertsenfokkerijen, ben ik zeker bereid om de argumenten van de tegenpartij aan te horen. The Great Global Warming Swindle was ook interessant.

Zolang ik de dvd niet heb gezien, geef ik Willy Lindwer het voordeel van de twijfel. De regisseur heeft en flinke staat van dienst, met name op het gebied van documentaires over de Holocaust. Misschien is het alleen de opsteller van het persbericht die doet alsof we een beetje achterlijk zijn met zijn allen:

Het is een eyeopener voor velen, maar er wordt ook actie gevoerd om Nederland bontvrij te krijgen. Zou dat ooit gaan lukken bij zo’n enorme vraag naar dit product?

Joh, wat een gekkies,die mensen die het fokken van pelsdieren willen verbieden. 77 procent van de Nederlanders can be wrong, natuurlijk.

College Tour met Holleeder maakt deel plot De Heineken Ontvoering twijfelachtig

Gek dat geen enkele omroep gisteravond De Heineken Ontvoering op het programma had staan. Als je op het laatste moment een elfstedentochtfilm kunt uitzenden, moet zoiets ook een eitje zijn. Of durfde niemand het aan?

Ik weet het, De Heineken Ontvoering is alleen losjes gebaseerd op de werkelijkheid, zozeer zelfs dat de hoofdpersoon niet eens Willem heet. Toch heb ik, Holleeder-leek die ik ben, één aspect uit de film altijd klakkeloos voor waar aangenomen. In mijn herinnering (en volgens Wikipedia ) ontvoert ‘Rem’ juist Freddy Heineken, omdat hij hem verantwoordelijk acht voor het drinkgedrag van zijn vader. Diens werkgever, Heineken, heeft hem ontslagen wegens alcoholisme, terwijl hij volgens de ongeschreven regels van het bedrijf gedwongen werd om met de jongens mee te drinken.

 Daar spreekt een zekere genegenheid uit. De ontvoering van Freddy Heineken als wraak voor het lot van vader Holleeder. Het geeft de misdaad een heroïsch tintje, in de ogen van een jonge desperado tenminste. Daar had ik hem nou wel een vraag over willen stellen, als ik student in die zaal was geweest. (En dan niet zo: ‘Je hebt een vrrrrreselijke misdaad begaan. Was dat om je vaderrrrr te wrrrrreken? Denk je soms dat het dan wel ok is, of zooo?’)

Maar eigenlijk gaf Holleeder het antwoord al toen hij zijn vader in één woord samenvatte: “verschrikkelijk”. Op zijn vijftiende liep Holleeder weg van huis. Op zijn achttiende keerde hij kortstondig terug, om zijn vader in elkaar te rammen. Hoewel zijn vader hem en zijn moeder jarenlang had mishandeld, belde deze daarop de politie. Leuke pa.

Twan Huys en de studenten probeerden een link te leggen tussen Holleeders jeugd en zijn misdaadcarrière. De film doet hetzelfde, maar dan omgekeerd. De suggestie dat hij juist voor die verschrikkelijke man deed wat hij heeft gedaan, moet Holleeder absurd zijn voorgekomen. Was dat de werkelijke reden dat hij De Heineken Ontvoering wilde laten verbieden?

Getagged , , , , , ,

De regels van Matthijs: alles helemaal uitgedacht

Raar eigenlijk dat er op gewone filmfestivals altijd een aparte prijs wordt uitgereikt voor documentaires. Alsof een documentaire niet voor het beste camerawerk of de beste montage in aanmerking komt. Of zelfs voor de prijs voor het beste scenario. Wat zelfs als je niet weet wat er gaat gebeuren, moet je weten wat je wil vertellen.

Neem ‘De regels van Matthijs’. De Gouden Kalfwinnaar voor Beste Lange Documentaire gaat over de manier van denken van een autistische man. Het universum van Matthijs is een uitgeleefde flat waar de troep zich opstapelt. C.v. en waterleiding zijn door de bewoner ontkoppeld. Niets doet het meer. Beschikte cinema over geur, dan stonk het er.

Heel treffend laat regisseur Marc Schmidt zien hoe Matthijs de flat ervaart. Hij toont de maten tussen de wanden, de afmetingen van de buizen, de systemen die voor Matthijs het huis vormen. De camera glijdt langs bestofte voorwerpen, maar toont ook de schoonheid van rijen en rijen glazen potten en stapels oude stekkerdozen.

Eerder heeft Matthijs in de camera verteld dat autisten zich op één aspect richten en dat helemaal uitdenken. Doen ze dat niet, dan raken ze het overzicht kwijt en ontaardt hun leefwereld in chaos. In feite doet Schmidt hetzelfde met zijn film: hij kiest voor een klein onderwerp en gaat dan uitdiepen. Uit alle keuzes blijkt trefzekerheid: soms interviews voor de camera, soms pure fly-on-the-wall registratie, soms een voice-over die voorleest uit het dagboek van Matthijs. Wel pijnlijke momenten, geen uitleg of duiding. Soms wel muziek, maar vaker niet.

Zijn welbespraaktheid en zijn wanhoop maken Matthijs filmgeniek, maar een andere regisseur dan Schmidt zou zijn verhaal niet zo ongelofelijk indringend kunnen vertellen. Dan komt niet alleen door hun bijzondere vriendschapsband, maar ook omdat Schmidt een uitmuntende regisseur is.

De film is nog te zien op Uitzending gemist en op Holland Doc. Ik heb opeens ontzettend veel zin in het IDFA.

Update 12-10: Op het NFF komt het – bij uitzondering- wel voor dat documentaires genomineerd voor andere categorieën. Zo werd De Engel van Doel vorig jaar genomineerd voor beste montage en Farewell in 2010 voor beste geluid. In 2004, 2005 en 2006 won een documentaire zelfs het Kalf voor beste camerawerk.

 

Getagged , ,

#NFF2012 Een opeenstapeling van sappig nieuws

Als ik als kind op bezoek ging bij mijn oma, kreeg ik een gulden van haar. Op een dag kwamen er familieleden uit Brabant langs, juist toen ze mij het geld toestopte. De visite liep uit op een wedstrijdje in gulhartigheid. Even later stond ik met zeker tien gulden op zak in Intertoys. Niet gewend aan zo’n kapitaal dwaalde ik verloren rond. Opeens kon ik niet één, maar wel tien Barbiestickerboekjes kopen, of zelfs een hele Barbie, mèt Barbie-walkman. Of een Duftyhuis. Of heel veel snoep. Of een Playmobilspeeltuin. Een keuze voor het ene betekende echter dat ik nóóit het andere zou hebben (Sinterklaas was nog zo ver weg dat het in de beleving van een zesjarig pas over enkele lichtjaren zou plaatsvinden). Uiteindelijk verliet ik de speelgoedwinkel met lege handen. ‘Stop maar in je spaarpot, dan kun je er nog even goed over nadenken,’ zei mijn vader. Die opmerking bood weinig troost, zo zwaar was ik doordrongen van de ernst van mijn dilemma.

Ongeveer zo voelde ik mij opnieuw in de afgelopen week. Wat een overdaad aan sappig filmnieuws! Zo veel berichten om te becommentariëren. Zou ik iets schrijven over het schandalig negeren van fantastische familiefilms bij de nominaties voor de Gouden Kalveren? Iets over het stuk van Dana Linssen in NRC, waarin ze probeert te verklaren waarom Nederlandse kinderen wel naar Nederlandse kwaliteitsfilms gaan, maar tieners niet? (Ze ziet over het hoofd dat kleine kinderen nog geen ondertitels kunnen lezen.) De voorspelling dat het Nederlandse filmlandschap binnenkort verschraalt? Iets over de conference van Theo Maassen op het NFF (‘Na Jan Smit in Het Bombardement volgend jaar Britt als Anne Frank’)? Iets over de aangekondigde megalomane première van ‘Alles is Familie’? Iets over de reacties op Twitter op de presentatie van het Kalverengala (‘Wie is die man die eigenlijk nooit meer zou mogen presenteren?’)? Of over de algehele boze sfeer op Nujij.nl naar aanleiding van het gala (een van de vriendelijkste reacties: ‘Gezapig clubje onskentons’)? Of toch het hele festival negeren en iets schrijven onderstaande still van ‘Alleen maar nette mensen’, die maakt dat ik ongelofelijk naar deze film uit kijk?

Mijn tijd is schaars. Het ene aandacht schenken is het andere negeren. Als een kleuter liet ik mij overdonderen door de in het Nederlandse filmlandschap uiterst zeldzame hoeveelheid keuzemogelijkheden. Sparen kan niet op internet, want wat vandaag gebeurt, is morgen achterhaald. En zo verliet ik het blog met lege handen.

Getagged , , , , , ,

Televisietip: Nothing Personal (wel wakker blijven)

Had ik net een heel stuk geschreven over de concurrentie die ‘Nothing Personal’ van Urszula Antoniak vanavond te duchten heeft van ‘The Box’ en ‘Fight Club’ op tv en van alle andere leuke dingen die je kunt doen (naar het Nederlands Film Festival bijvoorbeeld,  waar vanavond Jeroen Willems zijn favoriete filmfragmenten bespreekt, De regels van Matthijs in première gaat en waar nog kaartjes te koop zijn voor Nono, het Zigzag kind (met spatie)).

Had ik me net voorgenomen om ‘Nothing Personal’ deze keer niet te negeren, of hem op te nemen en dan later weer verwijderen in verband met een gebrek aan schijfruimte.

En toen zag ik pas dat ‘Nothing Personal’ om 00.15 uur wordt uitgezonden. Mooi hoor, dat promofilmpje voor al die Nederlandse films bij de publieke omroep, maar wat haalt dat uit als je de films zelf vervolgens naar de randen van de nacht schuift?

Goed, ik ga dus gewoon slapen, want morgenochtend om 7.00 uur staat er een kind om me te roepen. Misschien dat u hem wel kunt zien?

Nothing Personal, Ned 2, 00.15 uur

Getagged , , , , , ,

Lekker klooien met je mobieltje tijdens Bellicher: Cel

Heeft Pathé nog steeds dat voorfilmpje met al die verschillende ringtones, om bioscoopbezoekers te waarschuwen dat ze hun telefoon moeten uitzetten? Heerlijk nostalgisch word ik daarvan (‘Oh ja! Die Nokia had ik als eerstejaars!’). Binnenkort is het filmpje helemaal achterhaald, want als het aan de makers van Bellicher: Cel ligt gaan we juist met onze mobiele telefoons in de weer tijdens de hoofdfilm.

Voor zover ik weet, is Bellicher: Cel de eerste Nederlandse film met een eigen app die je ook tijdens het zien van een film kunt gebruiken. De film gaat vrijdag op het Nederlands Filmfestival (ook al in het bezit van een app) in première. Ik ben ongelofelijk benieuwd hoe het werkt. Is er een extra verhaallijn voor de app uitgedacht? Moeten bezoekers zelf cellen gaan vormen om hun netwerk te versterken? (vraag me niet wat ik hiermee bedoel, maar zie de screenshots hieronder) Hoe houden ze ondertussen hun aandacht bij de film? En hoe irritant zijn al die oplichtende schermpjes voor mensen zonder app? Als ik in de zaal zat, wat helaas niet het geval is, dan zou ik de lens van mijn iPhone op het publiek richten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Getagged , , , , , ,

TV tip 13 september: Anton Corbijn Inside Out

Het was een beetje flauw van me om erop te wijzen dat elke keer hetzelfde rijtje BM-ers (Beroemde Muzikanten) uit de hoge hoed wordt getrokken als er een documentaire over Anton Corbijn in de maak is. Sommige mensen genieten daar nu eenmaal van: één van ons, kaaskoppen, is matties met Bono!

Toch is ‘Anton Corbijn Inside Out’ juist zo bijzonder omdat maakster Klaartje Quirijns voorbij Corbijns adressenboekje kijkt. Ze portretteert een man die zo langzamerhand durft te geloven dat hij inderdaad wel wat kan, maar die goed niet weet wat de volgende stap moet zijn. Corbijn was nooit een studiofotograaf, maar lijkt inmiddels alle andere grenzen wel bereikt te hebben. Dus komt er toch maar een studio. Er moet doorgewerkt worden, ook als hij niet weet hoe. Het is zo te zien terecht dat de geportretteerde familieleden zich grote zorgen maken over zijn  werkdrang.

Goede discussies heb ik erover gehad. ‘Van sommige ‘sterren’ hoef ik gewoon niet te weten of ze een gehaktstaaf eten op een tankstation,’ zegt een vriend, die Quirijns methode voyeuristisch vindt. Ik noem het integer, ook omdat ze zo lang met hem optrok. Het is toch ook de taak van de documentairemaker om méér van het onderwerp te laten zien dan wat je al tien keer hebt zien langskomen (ik noem een Bono)?

Oordeel zelf.

Vanavond Ned 2, 22.55 uur in Holland Doc: Anton Corbijn Inside Out

Getagged , , , , ,

Vijf nieuwe Nederlandse films die ik (jij, wij) gezien moet hebben

Een vreemd fenomeen: hoe meer ik erover blog, hoe minder Nederlandse films ik zie. Een top van de nieuwe films die ik nodig nog eens moet kijken, ter inspiratie van de lezer en ter herinnering voor de blogger in kwestie.

1) Kauwboy

De Nederlandse Oscarinzending, de Nederlandse selectie voor de European Film Awards, winnaar van een schier eindeloze reeks andere internationale filmprijzen. De kinderfilm die je dit jaar dus echt niet mag missen. Zoals ik al riep toen hij uitkwam…

2) Deal

De Volkskrant is razend enthousiast, Eddy Terstall zelf noemt het zijn eerste echt volledig gelukte film, maar ons eigen Neerlands Filmdoek is niet te spreken over Deal, een film die bijna volledig uit dialoog bestaat. Daar heeft Terstall sowieso een handje van. Voor de afwisseling stuurt hij zijn personages deze keer naar Barcelona in plaats van de Jordaan. Een extra reden om te checken welke recensent gelijk heeft.

3) Ouwehoeren

Niet zo lang geleden op tv. Wel opgenomen, maar alleen het begin afgespeeld. Dat was veelbelovend en licht verbijsterend. Is het een schande dat twee bejaarde zussen nog steeds achter de ramen moeten staan, of moeten we trots zijn op deze goedgebekte, zelfbewuste vrouwen? Eerst maar eens de rest af kijken.

4) Achtste Groepers huilen niet

Nog zo’n jeugdfilm die een triomftocht door binnen- en buitenland aflegt. Filmprijsje hier, onderscheidinkje daar… Ik ben heel benieuwd hoe het zware thema, kinderkanker,   in het scenario is verwerkt. Ik kan namelijk alleen maar sentimentele plotlijnen verzinnen. Gelukkig zijn er betere scenarioschrijvers in Nederland.

5) Jackie

Ook nog steeds niet aan toe gekomen. Bijzonder benieuwd naar de dynamiek tussen de zussen Van Houten en good old Holly Hunter.

Gelukkig belooft mijn kabelboer tijdens het NFF een hele reeks Nederlandse films via VOD beschikbaar te maken, dus ik ga de schade binnenkort inhalen. (En nee, ik word niet betaald om dit te schrijven. Ik vind het een goede actie van de kabelboer in kwestie. Dat mag ook gezegd)Nummer 1 en 2 zijn nog in de bioscoop te zien. Rennen!

Getagged , , , , , , , , , ,
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.