Categorie archief: Media

College Tour met Holleeder maakt deel plot De Heineken Ontvoering twijfelachtig

Gek dat geen enkele omroep gisteravond De Heineken Ontvoering op het programma had staan. Als je op het laatste moment een elfstedentochtfilm kunt uitzenden, moet zoiets ook een eitje zijn. Of durfde niemand het aan?

Ik weet het, De Heineken Ontvoering is alleen losjes gebaseerd op de werkelijkheid, zozeer zelfs dat de hoofdpersoon niet eens Willem heet. Toch heb ik, Holleeder-leek die ik ben, één aspect uit de film altijd klakkeloos voor waar aangenomen. In mijn herinnering (en volgens Wikipedia ) ontvoert ‘Rem’ juist Freddy Heineken, omdat hij hem verantwoordelijk acht voor het drinkgedrag van zijn vader. Diens werkgever, Heineken, heeft hem ontslagen wegens alcoholisme, terwijl hij volgens de ongeschreven regels van het bedrijf gedwongen werd om met de jongens mee te drinken.

 Daar spreekt een zekere genegenheid uit. De ontvoering van Freddy Heineken als wraak voor het lot van vader Holleeder. Het geeft de misdaad een heroïsch tintje, in de ogen van een jonge desperado tenminste. Daar had ik hem nou wel een vraag over willen stellen, als ik student in die zaal was geweest. (En dan niet zo: ‘Je hebt een vrrrrreselijke misdaad begaan. Was dat om je vaderrrrr te wrrrrreken? Denk je soms dat het dan wel ok is, of zooo?’)

Maar eigenlijk gaf Holleeder het antwoord al toen hij zijn vader in één woord samenvatte: “verschrikkelijk”. Op zijn vijftiende liep Holleeder weg van huis. Op zijn achttiende keerde hij kortstondig terug, om zijn vader in elkaar te rammen. Hoewel zijn vader hem en zijn moeder jarenlang had mishandeld, belde deze daarop de politie. Leuke pa.

Twan Huys en de studenten probeerden een link te leggen tussen Holleeders jeugd en zijn misdaadcarrière. De film doet hetzelfde, maar dan omgekeerd. De suggestie dat hij juist voor die verschrikkelijke man deed wat hij heeft gedaan, moet Holleeder absurd zijn voorgekomen. Was dat de werkelijke reden dat hij De Heineken Ontvoering wilde laten verbieden?

Getagged , , , , , ,

De eerste single van schoenmaker Carice


Dit is de eerste single van Carice van Houten. Vrijdag ging Emily in première. Lekker liedje, fijne video. Geestig ook, om je clip te beginnen met critici die zeuren dat actrices zich bij hun leest moeten houden.

Nooit geweten dat Carice in 2010 al eens een nummer 1-hit had, samen met Kane. Of Emily ook zo ver komt, durf ik niet te voorspellen, maar ongetwijfeld wordt alles uit de kast getrokken om van de single en het album See you on the ice een succes  van te maken.

Wel jammer dat zus Jelka net vorige week in de Volkskrant verklaarde dat ze het niet erg zou vinden om nooit meer te acteren, als ze maar kan zingen. Jackie heeft zoals gehoopt veel deuren geopend, waaronder een rol in de Britse comedy Fresh Meat, maar Jelka is toch in de eerste plaats zangeres. Vindt Jelka.

Het is maar goed dat de zusjes Van Houten naar eigen zeggen nooit jaloers op elkaar zijn en dat de concurrentiestrijd louter in de hoofden van journalisten bestaat. Anders zou je toch bijna denken dat Carice het erom doet. Ik kan er niks aan doen, ik vind het sneu voor Jelka. Misschien moeten ze maar eens samen een liedje opnemen.

Getagged , , , ,

Geen kans op Pluk bij Pluk de nacht

Dat de Nederlandse filmwereld klein is, mag geen nieuws heten. Niet alleen regisseurs en recensenten kennen elkaar, ook het aantal programmeurs en distributeurs is beperkt en derhalve gelinkt, en bovendien flink geconcentreerd in de hoofdstad. Zo worden hippe, alternatieve Amsterdamse filmevenementen veelal georganiseerd door hetzelfde groepje mensen, dat elkaar kent van de studententijd bij Kriterion en De Uitkijk. Dat geeft niks, ze doen leuke dingen, maar het is soms goed om te weten.

Hold that thought.

Ik was teleurgesteld om te lezen dat het supercoole openluchtfestival Pluk de nacht, dat vanavond van start gaat, geen enkele Nederlandse film vertoont, niet eens een kleintje. Tsjechisch, Koreaans, IJslands, allemaal goed, maar geen Nederlandse arthouse. Of het een bewuste keuze is, weet ik niet, maar het hippe, alternatieve filmfestival geeft hiermee eens te meer de boodschap af dat Nederlandse films niet goed genoeg zijn. Daarvoor ga je maar naar het niet zo hippe, niet zo alternatieve Utrecht.

Om terug te komen op de inleiding: ik aarzelde of ik een blog aan dit fenomeen zou wijden. Waarom? Een van de organisatoren van Pluk de nacht ken ik persoonlijk. Het is niet aardig om haar met veel bloed, zweet en tranen bij elkaar gezwoegde festival te beschimpen. Van de organisatie van het Nederlands Filmfestival ken ik dan weer geen mens, als Amsterdammer. Echter: de kans dat dat op een dag verandert is bepaald niet denkbeeldig, in dit kleine landje.

Met dit blog wil ik alleen maar dit zeggen: je vraagt je soms af wat er allemaal níet wordt geschreven in de Nederlandse filmpers.

Getagged , , , , , ,

‘Zwarte Sylvester’ wordt niet verfilmd

‘Zwarte Sylvester’ van James Worthy wordt verfilmd. Dat meldt het ANP, en met hen De Volkskrant, Trouw en het AD. Uit het bericht blijkt nergens dat Worthy een contract voor de verfilming heeft getekend. Wel is hij ‘in gesprek met producenten’. En heeft hij een handige publiciteitsmedewerker, zou ik eraan willen toevoegen.

Iemand ‘Flat Earth News‘ gelezen?

Getagged , , , , , ,

Hoeveel invloed hebben bloggers op de filmindustrie?

Een bericht van Woodwing in de mail: of ik een toelichting wilde geven op mijn negatieve opmerking over hun product, want daar zijn ze erg van geschrokken. Bij deze: mijn ervaringen met Woodwing stammen uit 2008. Volgens het bedrijf is er in de tussentijd veel veranderd en is het merendeel van de 35.000 gebruikers tevreden. Bij gebrek aan tegenberichten neem ik dat voetstoots aan.

Waarom schrijf ik dit? Niet omdat ze me dreigen met een rechtszaak of omdat er een gratis licentie tegenover staat (dat is geen van beide het geval), maar omdat ik waardeer dat ze meteen actie ondernemen. Het bedrijf begrijpt dat negatieve aandacht online, ook al is het een haastig toegevoegd bijzinnetje geschreven door een onbekende blogger, schadelijk kan zijn voor het imago. Dat is nu eenmaal de kracht van de zoekmachine. Niet voor niets is de front row van grote modeshows tegenwoordig gevuld met piepjonge fashionbloggers.

Hoe zit dat eigenlijk in de Nederlandse filmwereld? Dat amateurblogs gratis publiciteit kunnen genereren is er zeker doorgedrongen. Online filmmagazines krijgen toegang tot persvoorstellingen en filmfestivals, mogen bekende regisseurs interviewen en ontvangen meer screeners dan het leger aan vrijwilligers op hun vrije avond kan recenseren. Is het aantal plekken beperkt, dan hebben de dagbladen en betere tijdschriften voorrang. Niet onterecht, lijkt me. Wel heb ik het idee dat festivals en filmpromotiebedrijven nog weinig onderscheid maken tussen online filmzines.

Anders dan in de modewereld, waar blogger X bovenaan op de gastenlijst staat en nieuwe fashionista’s zich eerst moeten bewijzen, krijgen – bij voldoende ruimte – alle filmsites toegang, zolang ze maar een stukje over de film of het festival in kwestie produceren. Is er maar weinig plaats, dan worden er willekeurige  websites toegelaten. Daar is ruimte voor verbetering. Het ene filmbog is het andere niet. Ik vermoed alleen dat de industrie zelden de moeite neemt om ze allemaal bij te houden. Anders dan bij kranten en tijdschriften is er helemaal geen beeld van de kwaliteit, het bereik en de doelgroep van de diverse Nederlandse filmwebsites.

Natuurlijk heb ik helemaal geen bewijzen voor deze stelling. Ik hoor het dan ook graag als het anders zit. Zo nodig kom ik erop terug om te vertellen dat ik mijn mening moet herzien. Alweer.

Getagged , , , , , , , ,

Verkiezing: wat is het meest dramatische verhaal over Het Bombardement?

Wordt het het verhaal van de baby die op 14 mei 1940 werd bedolven onder het puin, maar die men net op tijd wist te redden? Of dat van de familie dat toevallig niet thuis was toen er een Duitse bom op hun huis viel, maar die versnipperd raakte over de stad en pas na een roerige week werd herenigd? Of kiest het publiek voor tragisch? Eindigt het relaas van één van de achthonderd dodelijke slachtoffers van het bombardement van Rotterdam straks in de film ‘Het Bombardement’?

De oproep van de filmmakers om ‘echte verhalen’ over het bombardement op Rotterdam in te sturen, zet hier en daar kwaad bloed. Mark van Filmtotaal foetert dat Het Bombardement over lijken gaat. Hij waardeert het niet dat de publiciteitscampagne op gang wordt gezet op de datum dat nabestaanden en overlevenden het al zwaar genoeg hebben. Filmmaker Martin Koolhoven reageert op Twitter op dit bericht op Neerlands Filmdoek met ‘Werken jullie daar aan mee?’

Het heeft inderdaad iets raars om het publiek te laten kiezen welk waar gebeurd oorlogsverhaal dramatisch genoeg is om te worden opgenomen in het script van een ‘zinderend liefdesdrama’ (persbericht). Natuurlijk is bombardementverhalen.nl een marketinginstrument, bedoeld om aandacht voor de film te genereren en hele schoolklassen tegelijk naar de bioscoop te lokken. Ook de oproep om fan van de bombardementverhalen op Facebook te worden lijkt wat misplaatst.

Maar de website brengt de dramatische geschiedenis van Rotterdam wel onder de aandacht van een groot publiek. Herinneringen die anders wellicht vergeten zouden worden, zijn straks voor iedereen in woord en beeld beschikbaar in een ‘blijvend monument’ (persbericht). Hoe die film straks ook zal uitpakken, de website is op zich een sympathiek initiatief. Alleen jammer van die verkiezing.

Getagged , , , , , , ,

Filmtab voortaan gratis, maar wat krijgt de redactie eigenlijk?

Filmtab, het Nederlandse filmtijdschrift voor de iPad, verschijnt voortaan gratis. Dat zo’n  concept prima kan werken, laat het Nederlandse reismagazine TRVL zien. Dat is goed voor bijna een half miljoen lezers uit 190 verschillende landen. Zulke aantallen zal het Nederlandstalige Filmtab wellicht niet halen, maar toch is het een stoere beslissing, in een tijd waarin grote Sanomabladen als Viva en Autoweek stoppen met het verrijken van iPadversies (de timing is vast ook niet toevallig).

Filmtab verdient genoeg met reclame-opbrengsten, laat hoofdredacteur Ruben van Eijl aan iPadclub.nl weten. Fair enough. Van Eijl: “Onze kosten zijn sowieso niet zo hoog. Wij hebben een vrijwillige redactie van 12 gevestigde filmjournalisten en geen dure Woodwing-licenties.”

Dat van die Woodwinglicenties lijkt me een goeie zaak (Woodwing is een vervelend en duur programma waarmee je samen online aan bijvoorbeeld een magazine kunt werken), maar de quote roept wel de vraag op waarom Van Eijl eigenlijk niet gewoon €1,59 per nummer blijft vragen, om de opbrengst onder zijn redacteuren te verdelen. Om, ik roep maar wat, die Nederlandse filmwetenschappers die jaarlijks met tientallen tegelijk afstuderen enige hoop te bieden dat ze ooit wat zullen verdienen met hun expertise. Of zou de redactie een eenmalige bonus krijgen nu er door de voortaan-gratis-stunt veel meer exemplaren worden gedownload? Ik hoop het maar voor ze. Anders wringt er toch iets.

Getagged , , , , ,

Jelka, eeuwig het zusje van

Jelka van Houten heeft een musicalcarrière waar menig actrice best jaloers op kan zijn. De eerste zin op haar website benadrukt dat nog maar even: ‘Jelka van Houten (1978)  is een succesvolle actrice en zangeres.’ Je mocht er eens anders over denken.

Niemand zal ontkennen dat Jelka er leuk uitziet, dat ze kan zingen en dat ze kan acteren. Toch is het het droeve lot van Jelka van Houten om eeuwig de zus van te zijn. Daar doe je niks aan. Nederlandse actrices van het kaliber Carice van Houten worden nu eenmaal maar eens in een paar decennia geboren. De enige die – in het klein – misschien enigszins weet hoe het voelt om Jelka van Houten te zijn, is Birgit Schuurman. Dannii Minoque was de ultieme Jelka, lang gelden. Voor haar gold al helemaal: je kunt bloot in alle bladen staan, je kunt een rare naam hebben, je kunt tien keer van carrière switchen, het mag allemaal niet baten. Iedereen blijft allereerst geïnteresseerd in je zus.

Jelka moet stevig in haar schoenen staan. Vanaf mei 2012 zal iedere bioscoopbezoeker haar op één scherm vergelijken met haar zus, in een film die onhandig genoeg Jackie heet, net als legio andere films. Iedere journalist heeft zijn vragenlijstje voor Jelka al klaar liggen. ‘Hoe was het om samen op te groeien? Typeer jullie eens, als zussen? Waarin lijken jullie op elkaar? Waarin niet? Welke aspecten van het leven van Carice lijken jou ook wel wat? Wanneer was je voor het laatst jaloers op Carice?’ En dat keer duizend. Vrouwenbladen vechten om een fashionspread met de twee. De Wereld Draait Door belt, en Pauw en Witteman, en Eenvandaag. Jelka weet dat ze nooit zo veel aandacht zou krijgen als het om haar alleen ging, zelfs al mag ze er best wezen, zelfs al kan ze zingen en acteren. Toch dapper.

Die trailer ziet er ondertussen veelbelovend uit. Roadmovie! Holly Hunter! Labiele vrouwen! Hoera! Hoe dan ook stukken is het een stukken beter vooruitzicht dan wanneer Katja en Birgit samen in een film waren gecast.

Getagged , , , , , , , ,

De werkelijkheid van Hemel en die van de bangalijst

Liefdeloze seks is een van de grootste clichés van de arthousefilm. Hoeveel films zijn er al niet gemaakt over jonge mensen die zich laten meeslepen/ anderen meeslepen naar hotelkamers om daar lijdzaam als bevredigingsmateriaal te dienen? Seks, ontdaan van mogelijke vreugde en tederheid, kan uiterst ongemakkelijk zijn om te bekijken. Recensenten vinden dat veelzeggend, zo blijkt weer eens uit de recensies van Hemel.

Zie je wel, het personage zoekt eigenlijk naar warmte, maar is niet in staat om werkelijke intimiteit te ondergaan – een goed verstaander kent zijn clichés. Een beetje arthousefilmmaker wil niet moralistisch zijn, dus eindigen dat soort verhalen meestal erg rottig. Al is dat misschien maar goed ook, want van tragische films voelen we ons beter, zo blijkt uit onderzoek.

Al met al is er nogal een discrepantie tussen de werkelijkheid zoals die in de arthousefilms bestaat en het leven van echte jonge vrouwen en meisjes, waarin een vermelding op een bangalijst, opgesteld door een paar rancuneuze pubers, rampzalige gevolgen kan hebben.

Het is natuurlijk onkies om wat dan ook te zeggen over een zelfdoding waarvan je de achtergrond niet kent, zeker om daarmee een punt te maken in een blogpost. Ik stel alleen vast dat de filmmakers die het wilde seksleven van hun personages inzetten om te onderstrepen hoe tragisch hun leven is, het niet begrepen hebben. De werkelijkheid is vele malen tragischer: seks hebben om je frustraties te botvieren behoort voor veel jonge vrouwen helemaal niet tot de mogelijkheden, want wie wil er op een bangalijst belanden?

Getagged , , , , , , , , , , ,

Vijf misverstanden over betaald twitterende BN-ers, opgehelderd door Dirk Zeelenberg zelf

Even wat misverstanden over Dirk Zeelenberg (uiterst links op de foto) en zijn bedrijf Lopend Vuur uit de weg ruimen. Hoe zit het nou echt, volgens hem dan?

1) Dirk Zeelenberg betaalt BN-ers om positief te twitteren over bijvoorbeeld nieuwe Nederlandse films.

Zeelenberg: “Voor vijfhonderd euro per tweet gaan BN-ers echt niet iets twitteren wat ze niet vinden. Zou ik ook niet doen, want dan neem je je volgers niet serieus. Plus: je kunt ook feitelijk twitteren, bijvoorbeeld ‘Gouden Film voor Tony 10’. Waar het om gaat is dat je een film, of een concert, weer even onder de aandacht brengt. Ben Saunders heeft bijna 200.000 volgers. Als hij twittert: ‘Ik ga een biefstukje eten bij Loetje en daarna naar Harry Potter’ denken 200.000 mensen: oh ja, die film draait nu.”

2) Dirk Zeleenberg heeft een schimmig bedrijfje.

“Toen we drie dagen bezig waren, ontstond er ophef. Vanaf dat moment hebben we onze mensen opgedragen om aan commerciële tweets de hashtag #AD (advertisement), #ADV of  #SPON (sponsored tweet) toe te voegen. Als een betaald twitterende BN-er schrijft: ‘Je moet naar Plan C’ en er staat niet zo’n hashtag achter, dan is dat omdat hij het echt zegt.

Ik moet ontzettend lachen dat er in de filmbranche zo krampachtig op wordt gereageerd. In de VS is dit al heel succesvol. De campagnes die ik uitzoek, passen bij de BN-ers. Omdat de bedragen bovendien niet hoog zijn, geloof ik dat ze ook echt vinden wat ze twitteren.

Ik wil dat het schimmige karakter er af wordt gehaald. Jort Kelder die de moraalridder uithangt terwijl hij zelf wordt betaald om tafelheer bij DWDD te zijn, dat vind ik pas dubieus.”

3) Dirk Zeelenberg betaalt de BN-ers in kwestie zelf.

“Dat doen de bedrijven die me inhuren, zoals filmdistributeurs of organisatoren van feesten. Vijfhonderd euro per tweet is voor hen een rendabele investering.”

4) Dirk Zeelenberg is de eerste die BN-ers betaalt om te twitteren.

“Managers die ik bel, zeggen vaak: oh maar zoiets doen we al heel lang.”

5) Dirk Zeelenberg baalt van de ophef over zijn handel in tweets.

“Het heeft me op de kaart gezet. Binnen drie dagen stond mijn bedrijf in alle kranten.”

Getagged , , , , , , ,